Mijn naam is Annemiek, ook wel bekend onder de naam van mijn alter ego: Anna Maria Justine freule von Habenichts zu Kriegenichts.

Ik houd mij o.a. bezig met het maken van Aquarellen, potloodtekeningen en portretten. Met Het Oog Op Morgen(MHOOM) is het project waar mijn autistische zoon woont.
Dankzij Multiple Sclerose heb ik beperkingen maar daar probeer ik zo goed mogelijk mee om te gaan. Ik bezie de wereld bij voorkeur met een glim- of grimlach. Lees mee met mijn overpeinzingen en reageer als je daar zin in hebt.

 

p.s. Ik heb inmiddels de glutenvrije, dielijk eiwitbeperkte recepten op een nieuwe weblog gezet: Glutenvrij . Je kunt daar ook iets lezen over Traditionele Chinese Geneeskunst ofwel TCG.

 

En opnieuw een log toegevoegd. Ditmaal over koolhydraatarm eten

De Sint is weer in het land en ineens schoot me iets te binnen uit de tijd dat onze kinderen nog klein waren en dat ik de moeite waard vind om met jullie te delen.

 

Er stonden 3 schoentjes klaar gevuld met brood voor het paard. De kinderen hadden zich de longen uit het lijf gezongen en gingen verwachtingsvol naar bed.

 

's morgens om 7 uur staat ons drietal met bedonderde koppies naast ons bed. "Er zit niets in onze schoen".

Half slaapdronken schiet ik overeind en denk: Ooooh shit, helemaal vergeten. Hoe los ik dit op? Ineens weet ik het. We hebben een leerlingpiet gehad, dat kan niet anders.

 

Met de kinderen loop ik naar beneden en trek allerlei kastdeuren open. Die domme Piet heeft het natuurlijk op de verkeerde plaats gelegd, dat zul je zien. In het laatste keukenkastje vinden we het lekkers dat eigenlijk in de schoen gedeponeerd had moeten worden. "Wat een domme Piet hè mam". "ja schat, een heel domme piet, die moet nog even oefenen".

Vandaag weer thuis gekomen na 6 weken trekken door Frankrijk, België en Luxemburg. De eerste 3 weken, waarbij we in Luxemburg en Millau verbleven, hadden we "doe- weer".

Niet zo zeer koud, als wel heel winderig. Dus niet buiten eten want de doperwten vlogen van je bord .

 

De laatste 3 weken zaten we aan de Ardeche, waar het heel warm was. Dus zaten we heerlijk onder de bomen met een Pernodje of een wijntje en sprongen af en toe in het zwembad om af te koelen. Bovendien was de omgeving prachtig, vooral de Gorges d'Ardeche.

 

De vakantie heeft mijn gezondheid goed gedaan. De eerste paar weken had ik erge last van mijn linkerarm en hand. Zij weigerden dienst, maar nu is dat gelukkig over.

 

Wel heb ik al weer een aantal bezoekjes aan artsen in mijn agenda staan waaronder de uroloog en een speciale MS- revalidatiearts. Ik ben dus nog niet uitgedokterd helaas. Toch heb ik goede hoop dat mijn gezondheidsniveau weer een beetje opgekrikt kan worden.

Van bloggen komt niet veel op het ogenblik. Niet omdat er niets gebeurt in mijn leven, maar juist omdat er veel te veel gebeurd en ik het allemaal even niet meer trek.

Mijn blaas en darmen doen als reactie op de hectiek niet meer zo goed wat ze moeten doen, dus ik moet voor allerlei gênante onderzoeken naar het ziekenhuis en ik leer catheteriseren.

 

Gelukkig heb ik wel puf om creatief te zijn. Ik ben dus begonnen aan een collage met als inspiratiebron een foto van de IJsselkade van Zutphen die ik minstens 10 jaar geleden al eens maakte.

 

Ik heb mijn doek beplakt met o.a. zijdevloei in verschillende kleuren, maar ook met steviger papier.

 

 

De bedoeling is dat het een heel kleurig werkstuk gaat worden. Daarom heb ik oranje en turqoise ecoline gekocht, mijn werk helemaal nat gemaakt met een grote kwast en toen kwistig met kleur aan de gang gegaan, over al het geplakte materiaal heen. Het ging prachtig in elkaar overlopen, precies wat de bedoeling was.

Omdat er ook nog een hekwerk op moet komen heb ik dat deel met redelijk fel blauw geschilderd.

 

 

Van ribbelkarton heb ik het metalen hekwerk in het water gemaakt. Het zorgt dat de boten onder de hefbrug in de IJssel door geleid worden.

Met een paletmes het hekwerk geschilderd en met datzelfde paletmes een eerst aanzet tot de huizen gedaan.

Helaas is dat mislukt, dus dat ga ik nog veranderen.

 

 

De lucht heeft nog een laagje oranje gekregen en ik heb teksten uit het Zutphens Dagblad gebruikt om nieuwe huisjes te maken.

 

 

Het gras een extra laagje kleur en de lichtval in het water een beetje bijgewerkt. Het begint al aardig in de richting te komen van wat ik in mijn hoofd heb.

 

 

Met ribbelkarton de huisjes een beetje structuur gegeven en daken geplakt. De bomen met kantachtig materiaal beplakt en met de achterkant van een kwast een soort structuur in de natte verf aangebracht.

Met rode verf en een oude tandenborstel een klaprozen- impressie gemaakt, maar die mag nog wel wat extra aangezet worden.

 

 

Mijn werkstuk begint zijn einde te naderen. Ik ga de daken nog een fel kleurtje geven, evenals de kademuur.

Met Oostindische inkt ga ik raampjes tekenen. En natuurlijk moeten er nog torens opkomen. Zutphens bijnaam is de Torenstad.

 

Ik kon niet wachten tot hij af was om hem aan jullie te laten zien. Want jeetje, wat ben ik hier blij van geworden. 

 

De laatste 2 stadia van de collage.

 

Torens afgedrukt, lichtval in water bijgewerkt

 

Raampjes getekend en daarover met stevig papier lichtgeel afgedrukt.

 

Hij is klaar. Op naar de volgende.

De groenlingen hebben de weg naar onze tuin inmiddels elke dag gevonden. In een zwerm van minstens 50 vogels en even zovele Puttertjes bevolken ze de bomen om ons huis.

 

De katten uit de buurt vinden het wel interssant, zo'n vliegend buffet.

 

Af en toe slaat de hele zwerm daarom op de vlucht. In de haast kijken ze niet goed uit waar ze naartoe gaan en vandaag vloog er voor de zoveelste keer een tegen ons raam.

Dit keer met fatale afloop.

 

Konden we hem op de gevoelige plaat vastleggen.

Mooi wel, zo'n vogeltje, zelfs als hij dood is.

 

 

 

Terwijl ik achter de computer zit hoor ik enkele ploffen tegen het raam, alsof er klonten zand tegenaan gegooid worden.

Alsl ik opsta om te zien welke leukerd er bezig is op de vroege morgen zie ik dat het een hele zwerm Groenlingen is.

 

 

Gelukkig overleven ze de klap tegen het raam allemaal.

Wel vrees ik dat er een stuk of 4 rond zullen vliegen met knallende hoofdpijn.

 

Mijn zoon vertelt dat de oma van zijn vriend is overleden.

Dat is niet leuk hè mama.

Nee schat, dat is niet leuk, daar heb je verdtriet van.

 

We praten nog even verder over doodgaan en over begraven en cremeren want ook zijn opa's en oma's zijn allemaal al overleden.

Hij denkt nog even na en ineens schiet hem een vraag te binnen:

Is opa Hattink ook geasfalteerd?

 

Ik kon er niets aan doen, maar ik moest er vreslijk om lachen. In mijn hoofd begon zich een tekenfilm af te spelen van een mannetje dat door een reusachtige wals over een straat werd geperst.

 

Onder de bezielende leiding van mijn oudste dochter een nieuwe techniek uitgeprobeerd: Glasfusion.

Meerdere lagen glas worden op elkaar gestapeld en daarna gesmolten in een Hotpot die je in de magnetron zet.

Dit zijn mijn resultaten.

 

 

 

Mijn dochter heeft al meer ervaring en maakt hele leuke dingen zoals dit bijvoorbeeld

 

 

 

 

Voor meer objecten kijk op http://www.mijnwebwinkel.nl/winkel/glasswear/?menu=category&categoryID=1011089

Aan loggen kom ik niet toe. Mijn inspiratie op dat gebied is even opgedroogd. Op creatief vlak bruis ik echter van energie. Ik teken me suf.

 

Mijn lijf, met name mijn benen, zijn wat onwillig. Ik ben daarom met andere medicijnen begonnen, de inspiratiebron voor dit nogal (autobio)grafische werk.

 

Titel: Ups and downs

        30 cm. in diameter

        kleurpotlood

 

 

 

Mijn zusje vertelde me afgelopen vrijdag dit prachtige verhaal dat klinkt als een mop, maar echt gebeurde.

 

De moeder van een autistische zoon ging boodschappen doen in de supermarkt. Ze vroeg haar zoon of hij even alleen thuis wilde blijven. Dat was geen probleem.

 

Moeder was druk bezig haar karretje vol te laden toen haar mobiel ging, zoonlief aan de lijn. "Mamma wil je naar huis komen, ik heb een Laaf gevangen." Moeder vertelde haar zoon na deze bijzondere mededeling dat ze nog niet klaar was met de booschappen maar dat ze over een kwartiertje wel terug zou zijn.

 

5 minuten later ging de telefoon opnieuw. Weer zoonlief met dezelfde mededeling "ik heb een laaf gevangen. je moet gauw naar huis komen".

 

Moeder hoorde de paniek in de stem van haar kind en besloot het boodschappenwagentje te laten staan en toch maar eerst even thuis te gaan kijken.

 

Toen ze binnen kwam zag ze haar zoon op zijn rug in de gang liggen met zijn grote schoenen tegen de wc- deur.

Ze stelde eerst haar kind gerust en opende toen voorzichtig de deur van het toilet. Tot haar verbazing kwam er een zeer verschrikte lilliputter uit met een collectebus in zijn hand.

 

De arme man zal waarschijnlijk niet snel meer met een collectebus op stap gaan.

Wat een leuke dag was het vandaag. Gewapend met onze fototoestellen hebben we een uurtje of 2 rondgelopen op het Polplein waar alle aangespannen paarden verzameld waren die mee zouden lopen in de optocht.

 

Wat een schitterende dieren en wat een prachtige details zoals deze lantarens. Alle onderdelen gepoetst tot ze glansden in het herfstzonnetje.

 

 

 

De "paardevoetjes" van een enorme Shire, een paardenras dat een schofthoogte bereikt van soms wel 2 meter.

 

Belletjes, kwasten, veel koperwerk en veel rood aan de tuigage.

 

Dit mooie hoofd is van een Gelders trekpaard. Hij wachtte geduldig af tot hij aan de beurt was.

 

Mijn absolute favoriet  kwam van stal Hazeleger.

Maar liefst 8 Shires voor een koets, geweldig!